هدف از انجام پژوهش حاضر پیش‌بینی شادکامی براساس امید به زندگی و حمایت اجتماعی ادراک‌شده در افراد مبتلا به دیابت نوع 2 بود. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری این پژوهش شامل ۲۴۰ نفر افراد مراجعه کننده به مرکز غربالگری دیابت غرب تهران در سال ۱۴۰۳ بود. افراد مورد مطالعه به روش نمونه گیری تصادفی آسان انتخاب شدند. جهت گردآوری داده ها در این پژوهش از پرسشنامه های شادکامی آرگیل و دیگران (1989)، امید به زندگی اشنایدر، هریس، اندرسون، ولران و اروینگ (1991) و حمایت اجتماعی ادراک شده زیمت، داهم، زیمت و فارلی (١٩٨٨) استفاده شد. تحلیل‌های آماری مذکور با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه 23 انجام شدند. نتایج حاصل از تجزیه و تحلیل داده‌ها نشان‌داد که 27 درصد از تغییرات متغیر ملاک یعنی شادکامی، توانست توسط متغیرهای امید به زندگی و حمایت اجتماعی ادراک‌شده تبیین شود. همچنین، بین امید به زندگی با ضریب همبستگی 0.17 در سطح 0.99 و مؤلفه آن از جمله تفکر عاملی با ضریب همبستگی 0.27 در سطح 0.99 رابطه مثبت معناداری با شادکامی وجود داشت. نهایتا، بین حمایت اجتماعی با ضریب همبستگی 0.38 و مولفه‌های آن از جمله حمایت خانواده با ضریب همبستگی 0.31، حمایت دوستان با ضریب همبستگی 0.31 و حمایت افراد مهم با ضریب همبستگی 0.33 رابطه مثبت معناداری با شادکامی وجود داشت.

شادکامی امید به زندگی حمایت اجتماعی ادراک‌شده دیابت نوع 2.