هدف پژوهش حاضر پیش‌بینی احساس امنیت و لذت اجتماعی بر اساس انعطاف‌پذیری شناختی با بررسی نقش تعدیل‌گری شرم و گناه و نقش میانجی‌گری خودانتقادگری در زنان دارای اختلال افسردگی بود. روش پژوهش توصیفی-همبستگی از نوع مدل‌یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل تمامی زنان مبتلا به اختلال افسردگی مراجعه‌کننده به مراکز مشاوره و روان‌درمانی شهر اصفهان در نیمه دوم سال ۱۴۰۴ بود که از میان آن‌ها ۱۶۲ نفر به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس احساس امنیت و لذت اجتماعی گیلبرت و همکاران (2009)، پرسشنامه انعطاف‌پذیری شناختی دنیس و وندروال (2010)، مقیاس شرم و گناه کوهن و همکاران (2011) و پرسشنامه خودانتقادگری تامپسون و زاروف (2004) بود. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی (میانگین و انحراف معیار) و تحلیل مسیر در نرم‌افزارهای SPSS نسخه 26 و SmartPLS تحلیل شدند. نتایج نشان داد انعطاف‌پذیری شناختی اثر مثبت و معناداری بر احساس امنیت و لذت اجتماعی دارد و به طور معناداری خودانتقادگری را کاهش می‌دهد. همچنین شرم و خودانتقادگری اثر منفی و معناداری بر احساس امنیت و لذت اجتماعی داشتند. نتایج تحلیل‌ها نشان داد شرم و گناه نقش تعدیل‌کننده در رابطه بین انعطاف‌پذیری شناختی و احساس امنیت و لذت اجتماعی ایفا می‌کنند و خودانتقادگری نیز این رابطه را میانجی‌گری می‌کند (05/0≥P). به طور کلی تقویت انعطاف‌پذیری شناختی و کاهش شرم و خودانتقادگری می‌تواند به افزایش احساس امنیت و لذت اجتماعی در زنان مبتلا به افسردگی کمک کند.

احساس امنیت و لذت اجتماعی اختلال افسردگی انعطاف‌پذیری شناختی خود‌انتقادگری شرم و گناه.