هدف پژوهش حاضر، تعیین اثربخشی آموزش مبتنی بر نمایش عروسکی بر حل مسئله اجتماعی و عملکرد روزمره کودکان کم توان ذهنی ۷ تا ۱۵ سال در محیط خانواده بود. روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری شامل تمامی کودکان کم توان ذهنی مراجعه کننده به مراکز آموزشی و توانبخشی شهر قدس بود که از میان آن ها ۳۰ کودک (۱۵ دختر و ۱۵ پسر) به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و گواه (۱۵ نفر) جایگزین شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه حل مسئله اجتماعی و مقیاس عملکرد روزمره بود. گروه آزمایش به مدت ۸ جلسه تحت آموزش مبتنی بر نمایش عروسکی قرار گرفت، در حالی که گروه گواه فعالیت های معمول خود را دنبال کردند. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس تک متغیری و چندمتغیری (MANCOVA/ANCOVA) تحلیل شدند. نتایج نشان داد که مداخله نمایش عروسکی منجر به ارتقای معنادار در مهارت های حل مسئله اجتماعی و بهبود عملکرد روزمره در کودکان گروه آزمایش نسبت به گروه گواه گردید (P>0/05). یافته ها با تکیه بر نظریات یادگیری اجتماعی بندورا، رشد شناختی-اجتماعی ویگوتسکی و نظریه بوم شناختی برونفن برنر، تبیین شد. بر این اساس، نمایش عروسکی به عنوان یک ابزار آموزشی-درمانی کارآمد، بستر مناسبی را برای بازسازی توانمندی های روانی-اجتماعی و تسهیل استقلال در عملکرد روزمره کودکان کم توان ذهنی فراهم می آورد. پیشنهاد می شود مربیان و والدین از این روش برای غنی سازی محیط یادگیری کودکان بهره مند شوند.

نمایش عروسکی حل مسئله اجتماعی عملکرد روزمره کم توان ذهنی آموزش مبتنی بر بازی