هدف پژوهش حاضر اثربخشی طرحواره درمانی بر سازگاری زناشویی در زنان متقاضی طلاق می باشد، روش گرداوری اطلاعات در بخش تئوری ها کتابخانه ای بود و در بخش میدانی روش پژوهش حاضر توصیفی و از نوع تحلیل کوواریانس بود. به منظور گردآوری داده های پژوهش از ابزار پرسشنامه استفاده شد. جامعه ی مورد مطالعه در این پژوهش کلیه زنان متقاضی طلاق بود. نمونه پژوهش حاضر شامل 30 نفر از زنان در آستانه طلاق اصفهان بود. نمونه پژوهش حاضر به صورت هدفمند و با مراجعه به مراکز مشاوره طلاق انتخاب و در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفت. روش گرداوری اطلاعات در بخش تئوری ها کتابخانه ای بوده و در بخش میدانی به منظور گردآوری داده های پژوهش با استفاده از پرسشنامه جمع آوری شد. پرسشنامه مورد استفاده در پژوهش حاضر پرسشنامه مقیاس سازگاری زناشویی گراهام پی پ اسپنیر( 1976) بوده است. تجزیه و تحلیل داده ها در پژوهش با استفاده از نرم افزار spss در دو سطح توصیفی و استنباطی انجام گرفت که در سطح توصیفی از شاخص های میانگین، انحراف معیار (استاندارد)، فراوانی و درصد فراوانی و در سطح استنباطی از تحلیل کوواریانس استفاده شد. یافته ها حاکی از آن است که مقدار F بدست آمده، برای هر دو متغیر در سطح 05/0 معنی دار می باشد. بنابراین فرض صفر رد و فرض پژوهش مورد تایید قرار می گیرد(05/0 >p). نتایج نشان داد که میزان سازگاری زناشویی زنان متقاضی طلاق در گروه طرحواره درمانی از گروه گواه تفاوت معناداری دارد.

طرحواره درمانی سازگاری زناشویی زنان طلاق.