هدف اصلی این پژوهش، بررسی اثرات برنامه آموزش یادگیری اجتماعی-عاطفی بر میزان خودکارآمدی اجتماعی در نوجوانان با آسیب بینایی بود. این تحقیق با استفاده از روش نیمه‌آزمایشی و با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون و گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری این پژوهش شامل تمامی نوجوانان نابینا و کم‌بینای ساکن شهر شیراز بود. از میان این جامعه، 20 نفر به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی به دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه شامل 10 نفر) تقسیم شدند. برای جمع‌آوری داده‌ها از مقیاس خودکارآمدی اجتماعی نوجوانان کانلی (1989) استفاده شد. در این مطالعه، تخصیص شرکت‌کنندگان به گروه‌های آزمایش و کنترل به صورت تصادفی انجام گرفت. گروه آزمایش طی 10 جلسه آموزشی، مهارت‌های اجتماعی و عاطفی را فرا گرفتند، در حالی که گروه کنترل هیچ آموزشی دریافت نکرد. تحلیل داده‌ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیری انجام شد. نتایج نشان داد که آموزش مهارت‌های اجتماعی و عاطفی، به طور چشمگیری باعث افزایش خودکارآمدی اجتماعی در نوجوانان نابینا و کم‌بینا شده است. این یافته‌ها حاکی از آن است که آموزش این مهارت‌ها می‌تواند روشی موثر برای تقویت توانایی‌های اجتماعی این گروه از نوجوانان باشد.

آسیب بینایی خودکارآمدی اجتماعی نوجوانان یادگیری اجتماعی عاطفی