<?xml version='1.0' encoding='UTF-8'?>
<ArticleSet>
  <Article>
    <Journal>
      <PublisherName>موسسه انتشارات بین المللی چتر اندیشه</PublisherName>
      <JournalTitle>مجله پیشرفت های نوین در روانشناسی، علوم تربیتی و آموزش و پرورش</JournalTitle>
      <Issn>2588-6967</Issn>
      <Volume>8</Volume>
      <Issue>84</Issue>
      <PubDate PubStatus="epublish">
        <Year>2025</Year>
        <Month>06</Month>
        <Day>19</Day>
      </PubDate>
    </Journal>

    <ArticleTitle></ArticleTitle>
    <VernacularTitle>بررسی اثربخشی برنامه آموزش یادگیری اجتماعی عاطفی بر خودکارآمدی اجتماعی نوجوانان با آسیب بینایی</VernacularTitle>
    <FirstPage>1</FirstPage>
    <LastPage>10</LastPage>
    <ELocationID EIdType="doi">10.22051/jera.2021.31891.2698</ELocationID>
    <Language>FA</Language>

    <AuthorList>
      <Author>
        <FirstName>زهرا</FirstName>
                <Affiliation>دانشجوی کارشناسی ارشد روان شناسی و آموزش کودکان استثنایی، دانشکدۀ علوم تربیتی و روان شناسی، دانشگاه شیراز، شیراز ، ایران.</Affiliation>
      </Author>
    </AuthorList>

    <PublicationType></PublicationType>

    <History>
      <PubDate PubStatus="received">
        <Year>2025</Year>
        <Month>03</Month>
        <Day>12</Day>
      </PubDate>
    </History>

    <Abstract></Abstract>
    <OtherAbstract Language="FA">هدف اصلی این پژوهش، بررسی اثرات برنامه آموزش یادگیری اجتماعی-عاطفی بر میزان خودکارآمدی اجتماعی در نوجوانان با آسیب بینایی بود. این تحقیق با استفاده از روش نیمه‌آزمایشی و با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون و گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری این پژوهش شامل تمامی نوجوانان نابینا و کم‌بینای ساکن شهر شیراز بود. از میان این جامعه، 20 نفر به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی به دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه شامل 10 نفر) تقسیم شدند. برای جمع‌آوری داده‌ها از مقیاس خودکارآمدی اجتماعی نوجوانان کانلی (1989) استفاده شد. در این مطالعه، تخصیص شرکت‌کنندگان به گروه‌های آزمایش و کنترل به صورت تصادفی انجام گرفت. گروه آزمایش طی 10 جلسه آموزشی، مهارت‌های اجتماعی و عاطفی را فرا گرفتند، در حالی که گروه کنترل هیچ آموزشی دریافت نکرد. تحلیل داده‌ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیری انجام شد. نتایج نشان داد که آموزش مهارت‌های اجتماعی و عاطفی، به طور چشمگیری باعث افزایش خودکارآمدی اجتماعی در نوجوانان نابینا و کم‌بینا شده است. این یافته‌ها حاکی از آن است که آموزش این مهارت‌ها می‌تواند روشی موثر برای تقویت توانایی‌های اجتماعی این گروه از نوجوانان باشد.</OtherAbstract>

    <ObjectList>
    </ObjectList>

    <ArchiveCopySource DocType="pdf">/downloadfilepdf/17044776</ArchiveCopySource>
  </Article>
</ArticleSet>
