هدف از این پژوهش بررسی رابطه طرحواره هاي حوزه هاي بریدگی و طرد و خودگردانی و عملکرد مختل با تنظیم هیجان بین فردي و انعطاف پذیري روانشناختی در زوجین متاهل شهر اصفهان، نقش میانجی ذهنی سازي بود.جامعه آماری شامل کلیه ی زوجین متاهل در فاصله سنی بین 25 – 50 در شهر اصفهان بود. از ﺑﻴﻦ جامعه مورد نظر ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از روش ﻧﻤﻮﻧﻪﮔﻴﺮي خوشه ای 100 نفر ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻣﻮرد ﭘﮋوﻫﺶ اﻧﺘﺨﺎب ﺷﺪند. پرسشنامه های طرحواره یانگ فرم کوتاه و تنظیم هیجان بین فردی و استاندارد انعطاف پذیری روانشناختی و پرسشنامه عملکرد بازتابی ﺑﻪ ﻋﻨﻮان اﺑﺰار ﭘﮋوﻫﺶ اﺳﺘﻔﺎده ﮔﺮدﻳﺪ. نتایج تحلیل نشان داد که ضمن برازش مناسب مدل های اندازه گیری و مدل معادلات ساختاری الگوی رابطه طرحواره های حوزه های بریدگی وطرد و خودگردانی وعملکرد مختل با تنظیم هیجان بین فردی و انعطاف پذیری روانشناختی با نقش میانجی ذهنی سازی در زوجین متاهل، نتایج نشان داد که اثرات مستقیم طرحواره های حوزه ی بریدگی و طرد با تنظیم هیجان بین فردی، هم چنین بر انعطاف پذیری روانشناختی معنی دار نبود. طرحواره های حوزه ی خودگردانی و عملکرد مختل بر تنظیم هیجان بین فردی تأثیر معنی داری نداشت اما تأثیر آن بر انعطاف پذیری روانشناختی معنی دار بود. در بررسی اثرات غیر مستقیم نتایج نشان داد که نقش میانجی ذهنی سازی در تأثیر حوزه ی بریدگی و طرد بر تنظیم هیجان بین فردی و هم چنین بر انعطاف پذیری روانشناختی معنی دار نبود اما نقش میانجی ذهنی سازی در تأثیر طرحواره های حوزه ی خودگردانی و عملکرد مختل بر تنظیم هیجان بین فردی و هم چنین بر انعطاف پذیری روانشناختی معنی دار به دست آمد.

طرحواره های حوزه بریدگی و طرد طرحواره های حوزه خود گردانی و عملکرد مختل تنظیم هیجان بین فردی انعطاف پذیری روانشناختی ذهنی سازی.