هدف پژوهش حاضر، پیش بینی خستگی عاطفی بر اساس نشخوارفکری، حساسیت اضطرابی و تعادل ذهنی در دانشجویان بود. جامعه آماری این پژوهش، شامل تمامی دانشجویان مقطع کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکتری دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرج در سال تحصیلی ۱۴۰5–۱۴۰4 بودند. حجم نمونه 200 نفر بود که به روش در دسترس انتخاب شدند. روش این پژوهش، توصیفی از نوع همبستگی بود. ابزار اندازه گیری داده ها، در برگیرنده پرسشنامه خستگی عاطفی چن و همکاران (2019)، پرسشنامه نشخوارفکری، نولن-هوکسما و مارو (1991)، پرسش نامه حساسیت اضطرابی توسط فلوید و همکاران (2005) و پرسشنامه تعادل ذهنی، راجرز و همکاران(2020) بود. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از رگرسیون چندگانه و ساده انجام شد. نتایج این پژوهش نشان داد، نشخوارفکری، حساسیت اضطرابی و تعادل ذهنی به طور مثبت و معنی دار خستگی عاطفی را پیش بینی می کنند(05/0>p). نشخوارفکری به طور مثبت و معنی دار خستگی عاطفی را پیش بینی می کنند. حساسیت اضطرابی به طور مثبت و معنی دار خستگی عاطفی را پیش بینی می کنند و تعادل ذهنی به طور مثبت و معنی دار خستگی عاطفی را پیش بینی می کنند (05/0>p). به طور کلی نتایج این پژوهش نشان داد که هر سه متغیر توان پیش بینی کنندگی معناداری برای خستگی عاطفی دارند و می توانند به میزان قابل توجهی تغییرات خستگی عاطفی دانشجویان را تبیین کنند(05/0>p).

تعادل ذهنی حساسیت اضطرابی خستگی عاطفی دانشجویان نشخوارفکری.