پذیرش و پیاده‌سازی موفق رویکردهای تربیتی نوین در نظام‌های آموزشی جهان، فراتر از ابعاد فنی و فناورانه، به متغیرهای روان‌شناختی بستر فرهنگی وابسته است. هدف این پژوهش، واکاوی نقش متغیرهای روان‌شناسی فرهنگی در تبیین تفاوت‌های فرهنگی مرتبط با پذیرش رویکردهای تربیتی نوین (مانند یادگیری فعال، کلاس معکوس و ابزارهای هوش مصنوعی آموزشی) با رویکرد آموزش تطبیقی بود. روش پژوهش حاضر، توصیفی از نوع همبستگی و مبتنی بر مدل‌سازی معادلات ساختاری (SEM) است. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی معلمان و مدرسان فعال در مقطع متوسطه دوم در کلان‌شهرهای تهران (ایران) و هامبورگ (آلمان) در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود که از میان آن‌ها، نمونه‌ای به حجم ۵۸۰ نفر (۲۹۰ نفر از ایران و ۲۹۰ نفر از آلمان) با استفاده از روش نمونه‌گیری تصادفی خوشه‌ای چندمرحله‌ای انتخاب شدند. ابزار جمع‌آوری داده‌ها شامل پرسشنامه ارزش‌های فرهنگی هافستد، مقیاس پذیرش فناوری تربیتی (بر پایه تلفیق مدل‌های TAM و UTAUT) و مقیاس تمایل به پذیرش رویکردهای تربیتی نوین بود. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزارهای SPSS نسخه ۲۸ و Amos نسخه ۲۶ تحلیل شدند. نتایج حاصل از مدل‌سازی معادلات ساختاری نشان داد که متغیرهای روان‌شناسی فرهنگی شامل اجتناب از عدم‌قطعیت، فاصله قدرت، و فردگرایی/جمع‌گرایی، تأثیر معناداری بر نگرش و قصد رفتاری مربیان در پذیرش رویکردهای نوین تربیتی دارند (p<0.001). اثر تعدیل‌کننده بستر فرهنگی (ایران در برابر آلمان) در مسیرهای مدل ساختاری تأیید شد؛ به‌طوری‌که در نمونه آلمان، متغیرهای سودمندی ادراک‌شده و فردگرایی، و در نمونه ایران، مؤلفه‌های نفوذ اجتماعی، فاصله قدرت و اجتناب از عدم‌قطعیت پیش‌بینی‌کننده‌های قوی‌تری برای قصد رفتاری پذیرش روش‌های نوآورانه بودند. نتایج تایید می‌کند که بومی‌سازی و پذیرش کارآمد رویکردهای نوین تربیتی نیازمند انطباق دقیق این روش‌ها با ساختار روان‌شناختی-فرهنگی جامعه هدف است.

روان‌شناسی فرهنگی آموزش تطبیقی رویکردهای تربیتی نوین پذیرش فناوری آموزشی ارزش‌های فرهنگی هافستد مدل‌سازی معادلات ساختاری.