این پژوهش مروری با هدف بررسی جامع و نظام‌مند رابطه میان مدل‌های رهبری تحول‌آفرین مدیران مدارس و میزان موفقیت در پذیرش و به‌کارگیری فناوری‌های نوین آموزشی (مانند یادگیری الکترونیکی، ابزارهای تعاملی و هوش مصنوعی) توسط کادر آموزشی انجام شده است. رهبری تحول‌آفرین که بر الهام‌بخشی، تحریک فکری، و توجه فردی متمرکز است، به عنوان عاملی کلیدی در ایجاد محیطی منعطف برای تغییر شناخته می‌شود. این مرور، مطالعات انجام شده در یک دهه اخیر را با تمرکز بر جوامع آموزشی مختلف مورد تجزیه و تحلیل قرار می‌دهد. یافته‌های اصلی نشان می‌دهد که ابعاد الهام‌بخشی و تحریک فکری رهبران، به طور معناداری با کاهش مقاومت معلمان در برابر فناوری و افزایش خودکارآمدی آن‌ها در استفاده از ابزارهای جدید مرتبط است. در مقابل، جنبه‌های صرفاً مدیریتی بدون بعد تحول‌آفرینی، تأثیر محدودی بر تسهیل پذیرش فناوری داشته‌اند. این پژوهش با ارائه یک مدل مفهومی، چارچوبی را برای مدیران مدارس جهت تقویت مهارت‌های رهبری تحول‌آفرین به منظور همسویی با تحولات دیجیتال پیشنهاد می‌دهد و بر لزوم بازنگری در برنامه‌های توسعه مدیران تأکید می‌کند.

رهبری تحول‌آفرین پذیرش فناوری آموزشی تغییر سازمانی خودکارآمدی معلم مدیریت آموزشی نوآوری در مدارس.