موسسه انتشارات بین المللی چتر اندیشه مجله پیشرفت های نوین در روانشناسی، علوم تربیتی و آموزش و پرورش 2588-6967 7 77 2024 11 21 بررسی رابطه نشخوارفکری و اضطراب مرگ با درماندگی آموخته شده مراقبان بیماران خاص (سرطان) با نقش میانجی تاب‌آوری 67 79 10.22051/jera.2021.31891.2698 FA محدثه کارشناشی ارشد روانشناسی عمومی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه غیرانتفاعی اقبال لاهوری، مشهد فرناز استادیار، گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه غیرانتفاعی اقبال لاهوری، مشهد 2024 07 14 هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه نشخوارفکری و اضطراب مرگ با درماندگی آموخته شده مراقبان بیماران خاص (سرطان) با نقش میانجی تاب آوری بود. این پژوهش همبستگی از نوع مدل معادلات ساختاری بود. جامعه آماری این پژوهش را 416 نفر از مراقبان بیماران خاص (سرطان) در موسسه حمایتی- پژوهشی (مکسا) تشکیل دادند، که از طریق نمونه گیری غیرتصافی هدفمند 200 نفر برای این پژوهش انتخاب شدند. سپس از آن ها خواسته شد پرسشنامه های نشخوارفکری (نولن هوکسیما و مارو، 1991)، اضطراب مرگ (تمپلر، 1970)، درماندگی آموخته شده (کوینلس و نیلسون، 1998) و تاب‌آوری (کانر دیویدسون، 2003) را تکمیل نمایند. داده ها با استفاده ازSPSS26 و PLS نسخه 3 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته پژوهش نشان داد که اثر غیر مستقیم نشخوارفکری بر درماندگی آموخته شده با نقش میانجی تاب آوری تایید شد ولی اثر غیر مستقیم اضطراب مرگ بر درماندگی آموخته شده با نقش میانجی تاب آوری تایید نشد. بنابراین می توان گفت که تاب‌آوری میانجی مناسبی برای نشخوارفکری و درماندگی آموخته شده می باشد ولی در اضطراب مرگ مؤثر واقع نمی شود. بنابراین در نظر گرفتن متغیر اضطراب مرگ در طراحی پروتکل های روانشناختی برای مراقبان بیماران خاص (سرطان) ضروری است. همچنین برگزاری جلسات آموزشی برای ارتقا تاب اوری مراقبان خاص را در برنامه های روانشناختی مراقبان در نظر گرفته شود. /downloadfilepdf/1295222